Een tattoo is voor het leven

Mama 7 comments

Ik ben Faye, 24 jaar en meer dan trotse mama van mijn lieve dochter Ruby (°28-10-2014). Daarnaast ben ik ook de schrijfster van de eerlijke mamablog Mumaye.
Toen Eline me vroeg om een gastblog te schrijven, moest ik geen twee keer nadenken. Het is voor mij een eer om mijn ‘ervaringen’ met jullie te mogen delen.

faye.jpg

Al zolang als ik me kan herinneren ben ik het type meisje die mensen met tattoos gaat aanstaren. Niet zozeer om die mensen een ongemakkelijk gevoel te bezorgen, maar eerder omdat ik echt wil weten wat op hun lichaam staat. Vooral het verhaal erachter vind ik erg boeiend. Als tiener kon je me dus vaak in de zetel aantreffen terwijl ik naar programma’s zoals ‘Miami Ink’ keek.

Ik heb altijd gezegd dat, als ik zelf voor een tattoo zou gaan, het de meest betekenisvolle tattoo zou zijn. Want een tattoo heb je voor het leven. Voor mij was het dan ook niet meer dan logisch dat mijn eerste tattoo in het teken zou staan van mijn zoon of dochter. Want ook hij of zij (op dat moment wist ik helemaal nog niet wanneer ik kinderen zou krijgen) is voor het leven.

Na de geboorte van Ruby heeft het dan ook niet lang geduurd voor ik naar enkele tattooshops ging om meer info te vragen. Ik gaf nog borstvoeding, dus ik wist dat mijn tattoo nog even zou moeten wachten. Je moet namelijk wachten met een tattoo tot na je borstvoeding. Mijn oorspronkelijk idee was om een replica van Ruby’s geboortekaartje op mijn schouder te laten zetten.

De eerste shop waar ik binnenstapte, wou dat onmiddellijk groot op mijn rug gaan zetten, maar ik wou liever een kleine tattoo. Ik voelde ook geen ‘klik’ met de tattoo artist en dat was voor mij wel een belangrijk punt. Ik wou dat hij mij begreep en ervoor zou zorgen dat ik de tattoo kreeg waar ik om vroeg. Na wat rondvragen ben ik terechtgekomen bij ‘Devil’s Tattoo’ in de Gulden Vlieslaan te Brugge. Tegen de tijd dat ik bij Remko om informatie ging vragen gaf ik geen borstvoeding meer en had ik dus wat tijd gehad om over het ontwerp na te denken. Ik liet het idee van Ruby’s geboortekaartje varen en ben uiteindelijk gegaan voor iets compleet anders. Doordat ik aan 7 maanden zwangerschap al tekenen had van zwangerschapsvergiftiging moest ik eerst wekelijks en daarna iedere dag aan de monitor gaan liggen. Ik heb toen enkele foto’s gemaakt van Ruby’s hartslag op de monitor.

Uiteindelijk is het Ruby’s naam geworden waaruit haar hartslag voortvloeit. Ik heb die niet op m’n schouder laten zetten, maar ter hoogte van m’n linker sleutelbeen. Dicht bij mijn hart en enkel zichtbaar als ik daar zelf voor kies.  Ergens eind juli stapte ik Devil’s Tattoo shop binnen om meer informatie te vragen en voor ik het wist had ik op 31 juli 2015 mijn afspraak beet.

Toen het moment daar was had ik mijn papa by my side. Mijn papa is zelf een beetje een kunstenaar. Hij kan fantastische dingen airbrushen. Hij wou dat wel eens van dichtbij zien en hij was de perfecte afleiding (want ik wist ook niet of ik pijn zou hebben of niet). Achteraf bekeken was het wel grappig. De voorbereidingen aan de tattoo duurden langer dan het zetten ervan. Pijn heb ik ook niet ervaren. Ik kan het het best omschrijven als een bijensteek, van een lief bijtje wel te verstaan ;-). Echt veel pijn kon het ook niet doen, na vijf minuten stond de tattoo erop en er kwam geen schaduw of inkleuren aan te pas. Eenmaal de tattoo erop stond en ik hem aan de wereld kon laten zien heb ik dat dan ook onmiddellijk gedaan. Ik ben echt het type persoon die zo’n leuke dingen liefst zo snel mogelijk met de wereld deel (Ik ben dan ook een open boek).

Negatieve commentaren heb ik nooit gekregen. Eerder complimenten gericht aan Remko, omdat hij mij zo’n mooie en fijne tattoo heeft gegeven. Sommige mensen zeggen wel eens dat Ruby’s hartslag op kattenoortjes lijkt en dat vind ik best wel een leuke opmerking.

Het blijft zeker niet bij die ene tattoo. De volgende komt op mijn bovenbil en zal voor mij het afsluiten van een hoofdstuk zijn. Het ontwerp moet ik nog uitwerken, maar het zal zeker iets met een dromenvanger zijn. Sowieso komt er nog een tattoo voor mijn tweede kindje. En die komt onder Ruby’s naam, met zijn of haar hartslag. Op exact dezelfde manier en dezelfde plaats.

Ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn tattoo. Ik draag m’n dochter bij me, always and forever.

The following two tabs change content below.

Laatste berichten van Faye Pieters (toon alles)

7 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *