Heb ik een mama burn-out?

The word is out… éindelijk durf ik hierover een blogbericht schrijven. Het laatste jaar was allesbehalve eentje zonder hindernissen op zowat alle vlakken.  Hindernissen waarbij ik vaak recht op mijn gezicht ten val ging. Heb ik nu last van een mama burn-out?

Een nieuwe zwangerschap

Een jaar geleden voelde ik me fantastisch. We hadden net besloten om opnieuw te proberen om een tweede kindje te krijgen. Ik veranderde van een voltijdse job naar een 4/5de. Ik kon zo genieten van dat extra dagje. Niet veel later, als in direct, was ik zwanger. Ik wou eerlijk zijn met mijn nieuwe werkgever en had na de keurige 3 maanden wachten, mijn zwangerschap aangekondigd. Iedereen leek heel erg blij en mijn vast contract werd beloofd na de bevalling. Ik was samen zwanger met een collega. Vrouwen onder elkaar en beiden zwanger, dat zorgde voor heel wat fijne gesprekjes. Toen ik 6 maand zwanger was, kreeg ik totaal onverwacht mijn ontslag. BAF! Ik was heel erg teleurgesteld en wou die kopzorgen absoluut niet hebben. Mijn plan was om te werken tot mijn water brak. Ik wou helemaal niet thuis zitten. Tijdens nieuwe sollicitaties werd het al heel snel duidelijk dat niemand mij eigenlijk moest hebben aangezien de bevalling elke dag dichterbij kwam.

Overlijden

Een week na de bevalling stierf mijn oma. Wij hadden een hele nauwe band en het verdriet en het gemis waren zo groot. Kort na het overlijden kreeg ik meer en meer last van bekkeninstabiliteit. De kinesist zei dat het verdriet en het ontslag een grote impact hadden gehad op mijn lichaam. Mijn tijd thuis werd dus ingevuld door netjes elke dag mijn oefeningen te doen en regelmatige bezoekjes aan de kinesist te brengen.

Baarmoederontsteking

Mijn bevalling was er eentje om trots op te zijn. Ik had absoluut de bevalling die ik wou. Alles op natuurlijke wijze, zonder epidurale en zonder medische ingrepen. Yes, wat was ik fier op mezelf! Enkele dagen later ging het echter een minder goede kant op. Ik voelde me niet lekker in m’n vel en had last van hoge koortspieken. De vroedvrouw stuurde me door naar het ziekenhuis om een controle te laten doen. Bleek dat er nog een groot stuk (kiwi grootte) van de placenta was achtergebleven in mijn baarmoeder. Mijn baarmoeder en het slijmvlies waren ontstoken. Ik kreeg 2 keer een injectie met weeënopwekkers waarna het achtergebleven stuk plots tevoorschijn kwam. Ik schrok me rot!

Na alles een plaatsje te proberen geven en mijn moederschapsrust te nemen, besloot ik om een leuke halftijdse job te zoeken in de buurt. Ik had dat wel verdiend en met twee kids in huis, kon ik de extra tijd goed gebruiken om de was en de plas te doen, blogopdrachten te schrijven én ondertussen wat overgebleven tijd te vinden voor wat me-time.

burn out
Foto Vladislav Muslakov

Postnatale depressie of burn-out?

In juni begon Aure slechter en slechter te slapen. We stonden zowat om het uur op omdat ze krampjes leek te hebben. We gingen er van uit dat het kwam door de medicatie die ze via mij doorkreeg in de borstvoeding. Na alles te proberen wat je maar op Google kan vinden en bezoekjes te brengen aan de pediater, homeopaat, osteopaat, huisartsen, intolerantiestesten te laten doen enzovoort, kwam er maar geen verbetering. Geert en ik waren allebei zo gekraakt als het maar kon zijn en de vreugde was hier met momenten ver zoek. Na enkele gesprekken met mijn huisarts, kreeg ik de stempel ‘postnatale depressie’. Die woorden brachten me helemaal van mijn stuk. Ik voelde mij niet depressief. Ik was uitgeput door te weinig slaap en daardoor heel erg emotioneel. Op mijn nieuwe job hebben ze er amper wat van gemerkt, aangezien ze de ‘oude’ Eline nooit hebben gekend.

Ziekte van Graves

Na enkele weken me depressiever en depressiever te voelen door die depressieve diagnose, kreeg ik er een nieuwe hindernis bij. Mijn knie ging uit de kom waardoor ik opnieuw thuis zat. Mijn knieschijf staat momenteel permanent op de verkeerde plaats en mijn ligamenten en pezen zijn door de val beschadigd. Er werd al snel een operatie ingepland, want ik mag zo niet verder blijven rondlopen. Na enkele dagen ging ik naar een andere huisarts om mijn verhaal te doen en mijn bloed voor de operatie te laten controleren. De dag nadien kreeg ik te horen dat er een afwijking was in mijn bloedwaarden en dat ik zo snel mogelijk een afspraak moest maken bij een endocrinoloog om mijn schildklier na te laten kijken. Zo gezegd, zo gedaan… diezelfde week had ik een afspraak in het ziekenhuis waar alles héél serieus bleek te zijn. Mijn knieoperatie werd uitgesteld en ik moest onmiddellijk echo’s en scans laten nemen want mijn lichaam stond constant in overdrive. Na alle onderzoeken blijkt dat ik de Ziekte van Graves heb, een auto-immuunziekte waardoor mijn schildklier teveel hormonen aanmaakt en zorgt voor heel wat bijwerkingen.

Een burn-out kan je het misschien niet helemaal noemen, maar dat is wel de term die op mijn situatie wordt gekleefd. Teveel is teveel en dat heeft mijn lichaam nu duidelijk aangetoond. Ik kan dagelijks max. 1 dingetje doen en voel me constant moe, misselijk en het lijkt alsof iemand trommelt in mijn hoofd. Ik probeer mijn tijd te vullen met positieve dingen, maar ik merk dat het nog vaak moeilijk gaat.

Stoppen met borstvoeding

Vorige maand heb ik mijn borstvoeding redelijk abrupt moeten stoppen. Het ging niet meer. Mijn lichaam was op en ik produceerde door de invloed van stress en de medicatie nog amper melk. Ik ben er nog steeds heel erg triestig om. De borstvoedingsmomenten waren mijn enige happy momentjes samen met mijn baby, waardoor ik het gevoel had nog een goede mama te kunnen zijn.

RSV

Vorige week werd Aure heel snel ziek. Ze piepte en maakte hoge temperatuur. Na een bezoekje aan de pediater moesten we Aërosol geven. Sindsdien slapen we terug een pak slechter. Tijdens de periode dat ze ziek was, mocht ze niet naar de crèche gaan waardoor ze bij mij bleef. Opnieuw een uitputtingslag op mijn lichaam én de confrontatie met mijn eigen schuldgevoelens en lichamelijke beperkingen.

Knieoperatie

Deze week kreeg ik het nieuws dat mijn knieoperatie volgende week mag doorgaan. Het is met een dubbel gevoel dat ik er tegenaan kijk. Blij dat ik (hopelijk!) van die pijn zal af zijn, maar toch bang voor de periode die zal komen.

Duimen jullie mee dat alles goed gaat?

 

Lees ook: Aure werd geboren
Lees ook: 5 mooie kinderboeken over rouwen
Lees ook: nadenken over een geboorteplan

Uitgelichte foto: Vladislav Muslakov

4 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.